داشتم دنباله شعر مادر میگشتم یهو پست تولد وبلاگو دیدیم

به پست اول نگاه کردم دیدیم 10 اردیبهشت 1389

وبلاگ گلم تولدت مبارک

خیلی ها  رفته بودن و خیلی ها هم رفتن ولی

تو بودی

مرسی از بودنت ، مرسی از تم سیاهت

دوست دارم

حرارتت را به خورشید برسانم

ضربان قلبت تند شود

و دستانم میلغزد بر پیکرت

سرد ِ سرد

آرام و شمرده

گرم که می شوم  ، آتش می گیری

طپش هایم که زیاد می شود

دیگر خودت نیستی

نه

تازه خودت می شوی

درهم می شکنی حصارت را

نگاه کن

قبل از تو حصار که هیچ

خانه ام را ویران کرده ام

دور تر

بله ، آنجا

دیدی پلهای پشت سرم را؟

نباید هم ببینی

خرابشان کردم

تورا می خواهم

برای همیشه

به کلفتی صدا و غرش نیست

آهااااااااای تویی که مرد می خواهی

آنهایی که جدی و خشکند و کودکانه سخن نمی گویند کجایند؟

دادگاه

منجلاب

م . . .

شاید . . .

مردی به درد است مثل موی سپید

مردی به وسعت صدا نیست ، به وسعت دل است

گرچه صدایم هم بدجوری مردانه است و پر زخم

قلبم را که دیده ای مثل مشت دست چپم کوچک است

ولی مگر هارد 2 ترابایت چقدر است؟

تمام آنچه را داشتم برایت دادم

همه اش را

             برای تو 

عشق خواستم ، عشق خواستم و عشق خواستم

معامله نکرده ام که اکنون چیزی از کف داده باشم

مبادله کردم

دردهایت را با شادیهایم

یاس و ناامیدی هایت را با امیدهایم

مبارکت باشد زندگی بدون من

                                  ای عشق بی نهایتم ، ای عمر من بیا

پاییز پر خزان و پریشان پرواز کرد و رفت

                                  ای نامه ای به حقیقت ، درمان درد ما

رخ داده ای به تبسم ، دلداده ات شدم

                                   شاید خدا شده عاشق در عرش کبریا

باری رها کن از کرم این ناز بنده را

                                  تا چشم ما روشن شود ،  ارواحنا فدا

شب بو شبت روشن شده از ناز یار ناز

                                  پایان  گرفت  سال تو  بر  سفره  خدا

من هم دارم میرم ، وبلاگ آپ میشه ولی من دیگه ایران نیستم .

یه چند ماهی واسه کار میرم عراق. 

راستی تولدم مبارک

می آیی که بروی 

یا

می روی که بیایی؟

چه کنم با این سینوس بی سرانجام؟

با طپش قلبم اوج می گیرد و با سردی تو فرود می آید

کی پاره خطی در امتداد خورشد خواهد شد

فقط خدا می داند

می آید یا . . .

                              آماده ی  نوازش  ِ لبهای  بکر تو

آغاز یک ضیافت پر شور و ماندنی 

                             پایان بی تو بودن و شبهای ذکر تو

نفسی  ، قطره اشکی ، بغضی

بی قرارم که چرا تنهایم 

بوی تردید ، خیانت ، گرزی 

می خورد بر سر احساساتم

تشنه ی جرعه ای احساساتم

تک درختی شده ام بین کویر

خسته و بی نفسم همچو اسیر

به امید نفس گَرد ٍ گلی 

که شود بهر دلم تا تو پلی 

                                   ای بی کرانه ی غم و اندوه ،کربلا

آخر چگونه می شود براین زمین نشست

                                  خون خدا روان شده در خندق بلا

چشمان خود ببندی و آرام بشنوی

                                  فریاد کودکی رسد زین دشت تا سما

هر جا دوان دوان رود و بابا صدا کند

                                 این کودک سه ساله ی  ارباب سر جدا

چشمان خیره اش به سر نیزه می رسد

                                یک دم صدا می زندش بابا ،  بیا بیا

آخر شبی درون خرابه بابا به او رسید

                                ای گوش های بریده ،  ای شام الوداع